Belirsizlik

Kayboldum. Karanlıkta kayboldum. Gözlerimi sonuna kadar açtığımı hissettiğim hâlde karanlıktan kurtaramadım kendimi. Henüz odamın kapısını, yatağımın başlığını, kitaplığımı ayırt edemesem de kör olmadığımı çoktan kavramıştım. Yataktan sarkıttığım ayaklarımın üzerinde dengelenmeye çalıştım, sendeleyerek ve el yordamıyla odamın kapısını kilitledim. Perdeyi sonuna dek açtım. Tek bir ışık beliriverdi, kırmızı... Kim demişti ki siyahla kırmızı uyumlu diye, beyazla daha uyumlu olmaz mıydı? Neden her yer beyaz değildi ki? Durdum. Öylece durup bir kuaför salonunun alarm kutusundan çıkan ışığı seyrettim dakikalarca, bazen göğsümün inip kalkmadığını, nefes almadığımı hissettim, derin derin solukladım karanlığı... 

Karanlığı delen bir ambulans sireni nüksetti kulaklarıma, 'Ah! ' dedim sonra 'Ah! Ne kadar da ihtiyacım vardı kırmızı mavi ışıklara sonra aklıma o soru peyda etti  tekrardan; neden her yer mavi değildi?

Ses giderek kaybolurken karanlıkta, bir telaşa kapıldım, ya ben de kaybolursam karanlıkta? Yardım eli aradım, bir el beliriverdi, bu el kendi elimden başkasının değildi.

 El yordamıyla kitaplığıma yürüdüm, defterlerim arasından ulaşmak istediğimi dokusundan tanıdım, bir de kalem aldım ucu bitmişti, telaş yapmadım önce kalem kutuma ulaşmam gerekti sonra uç kutusuna her şey tamamdı... Gündüz vakti  uç koymayı çoğu zaman beceremeyen ben karanlığın ortasında tek seferde yerleştirmiştim yerine. Yatağıma geçip oturdum. Sayfaların dolu olup olmadığını bilmeden yazmaya koyuldum. Buğday tarlasında buğday tanesi gibiydim, yadırgamıyordum yerimi, biliyordum ait olduğum yerdeydim ama korkuyordum diğer buğdayların arasında yok olup gitmekten korkuyordum. 

Ne ayıcığım ne de bir fenerim vardı beni teskin edecek, kalemime sarılmış öylece oturuyordum. Nasılsa sabaha her şey geçecek diye yazmaya devam ettim. Sonra aklımda 'o' belirdi, en savunmasız olduğum anda... 

Kalemi yavaşça bırakıp onun hayallerine gözlerimi yumuyorum, yeni bir karanlığa; belki sonsuzluğa , belki aydınlığa...